Marijan Beneš je ime koje je u svijetu jugoslovenskog sporta značilo ponos i talentiranost. Rođen je u Beogradu 1951. godine, a djetinjstvo je proveo u Tuzli. Kada je imao 16 godina preselio se u Banja Luku, nakon što su u banjalučkom boksačkom klubu Slavija ocijenili da se radi o vanserijskom talentu.

Bokserski stručnjaci za Beneša kažu da je bio strahovit udarač. Njegovi mečevi su rijetko trajali sve tri runde. 1973. godine kao reprezentativac Jugoslavije postao je prvak Evrope, ali je na vrhuncu karijere obolio od hepatitisa. Ubrzo je morao objesiti rukavice, jer su mu ljekari savjetovali da bi nastavak bokserske karijere vodio ravno u smrt. Za njega je boks bio više od karijere i odlučuje da mu se u potpunosti posveti. Uprkos upozoravanjima da to nije dobra ideja i da bi boks mogao prouzrokovati tragediju, Beneš je bio radikalan. Boks je bio njegov život.

U svom gradu Banja Luci je 17. maja 1979. godine osvojio titulu profesionalnog Evropskog šampiona, nakautiravši svog protivnika Francuza Gilberta Cohena. Titulu prvaka je odbranio četiri puta i na kraju ju je izgubio na poene 1980. godine od Abela Culluma u Danskoj.

Teška povreda oka je okončala Benešovu karijeru. Pored opasne povrede oka imao je 26 slomljene kosti na različitim mjestima, povredu glasnica, tako da danas govori tiho, sporo i teško razumljivo.

Imao je ukupno 39 profesionalnih mečeva, od kojih je 32 pobijedio (21 meč nokautom), šest je izgubio i jedan meč je boksovao neriješeno. Boksovao je ukupno 233 profesionalne runde.

1983. godine Marijan Beneš se povlači iz boksa, a devedesetih godina prošloga stoljeća boksovao je još dva egzibiciona meča.